Minos legendarny król Krety, słynny z rozumnych i sprawiedliwych rządów. Dzięki umiejętnej polityce i rozległym stosunkom handlowym potrafił podnieść potęgę Krety. Wg mitu był synem Zeusa i Europy, bratem Radamantysa i Sarpedona. Z M. wiąże się legenda p Pazyfae i Minotaurze, dla którego M. kazał Dedalowi wybudować pałac zwany labiryntem, zamieniony później na pałac królewski. Mit o M. jest prawdopodobnie odbiciem historii Krety. Wykopaliska archeologiczne potwierdziły istnienie labiryntu, a także wysokiej cywilizacji nazwanej przez historyków (od imienia M.) minojska lub egejską (zob. egejska kultura).
Minotaur (Minótauros) mit. potwór w postaci pól byka, pół człowieka, zrodzony przez Pazyfae, żonę Minosa. W obawie, by potwór nie szkodził mieszkańcom Krety; Minos kazał wybudować Dedalowi dla M. specjalny pałac nazwany labiryntem, z którego Af. nie umiał się wydostać. Ateńczycy mieli obowiązek składania corocznie 7 dziewoząt i 7 chłopców na żer dla Af. Od haraczu tego uwolnił Ateny dopiero Tezeusz, który zabił Af. Legenda ta jest prawdopodobnie odbiciem politycznej zależności Aten od. Krety w zamierzchłej przeszłości.
Minerwa (Minerya) mit. bogini rzymska, odpowiadająca greckiej Atenie, opiekunka sztuk i rzemiosł, mistrzyni prac kobiecych, bogini mądrości i zwycięstwa. Ku czci Af. obchodzili w Rzymie rzemieślnicy, artyści i młodzież szkolna pięciodniowe święta (18 : 24 marca). Na Kapitelu znajdowała się świątynia poświęcona Jowiszowi, Junonie i M. Pompejusz wzniósł świątynię dla M. na Polu Marsowym w r. 61 p.n.e., Oktawian po bitwie pod Akcjum, w r. 31 p.n.e.
Minicii (także Mincii) ród rzymski, o którym wiadomości mamy dopiero z I w. n.e. 1. Caius Minicius Fundanus, konsul w r. 50, za panowania Klaudiusza. 2. Lucius M. Fundanus, wnuk poprzedniego, konsul w r. 108, przez cesarza Hadriana mianowany namiestnikiem Azji. Przyjaciel Pliniusza Młodszego. 3. Minicius, jurysta rzymski za czasów Trajana, należący do tzw. szkoły Sabinianów (zob.).
Minio mała rzeka w Etrurii, wypływająca ze źródeł w pobliżu Sutrium, wpadająca do’ Morza Tyrreńskiego.
Mindaros dowódca floty peloponeskiej w r. 411/ /10 p.n.e. W czasie wojny peloponeskiej w bitwie pod Abydos pokonany przez flotę ateńską, dowodzoną przez Trazybulosa i Trazyllosa.
Minejowie (łac. Minaei, Minnaei, gr. Mindjoj, Minndjoj) jeden z czterech głównych szczepów zamieszkujących południową Arabię. Wg relacji pisarzy starożytnych prowadzili handel mirrą i kadzidłem. Zamieszkiwali żyzną krainę, której stolicą było miasto Karna (albo Karana, dziś prawdopodobnie Kara al-Manaził).
mineralogia w starożytności nauką o kamieniach nie zajmowali się uczeni, interesowała tylko kupców, lekarzy i jubilerów. Traktaty znane nam z tytułów i fragmentów odnoszą się wyłącznie do tzw. drogich kamieni albo należą do literatury mineralogiczno-mistycznej, która jest wyrazem wiary w magiczne siły kamieni. Zachowały się również przepisy fałszowania drogich kamieni. Sotakos (III w. p.n.e.) w dziele O drogich kamieniach określa gatunki kamieni i ich siłę leczniczą i magiczną, podobnie Sudines i Zenothemis (II w. p.n.e.). Zachalias z Babilonii pisał dzieło o wpływie kamienia na losy
ludzkie. Ten rodzaj literatury reprezentowały dzieła wydawane pod imieniem Zoroastra, Demigerona, Nechepsa króla Egiptu, Orosa asyryjskiego, Orfeusza. W zakres literatury alchemicznej wkraczają traktaty o fałszowaniu drogich kamieni, księgi farbiarskie. księgi o złocie, sre•brze, kamieniach drogich i purpurze, przypisywane filozofowi Demokrytowi. Wiele wiadomości o obróbce i zastosowaniu drogich kamieni zawiera Historia naturalis Pliniusza.
Mimas1 mit. 1. gigant zabity przez Aresa czy Zeusa w walce gigantów z bogami olimpijskimi. 2. towarzysz Eneasza, zabity przez Tur-nusa czy Mezentiusa.
Mimas2 lesista góra w Jonii na półwyspie, który otacza od wschodu zatoka Hermaicka, od zachodu zaś Morze Egejskie.
mimijamby (gr. mimfamboj, łac. mimiambi) rodzaj mimów, krótkie sceny rodzajowe z życia codziennego pisane trymetrem jambicznym lub cholijambicznym. Forma ta powstała w okresie hellenistycznym, głównym jej przedstawicielem w. literaturze greckiej był Herondas z Kos, żyjący w poł. III w. p.n.e. W Rzymie m. tworzył Cn. Matius.
Mimnermos z Kolofonu, grecki poeta elegijny z początku VI w. p.n.e. (na ten przynajmniej okres przypada rozkwit działalności M.). Warunki polityczne (zajęcie Kolofonu przez Lidów) wpłynęły na charakter jego poezji, którą cechuje zaniechanie tematów politycznych i zwrot ku osobistym przeżyciom; elegia M. jest w przeważającej części zachowanych fragmentów erotyczna, poświęcona fletnistce Nanno
mim (łac. mimus, gr. mimos, dosł. naśladujący, naśladowca) rodzaj widowiska przedstawiający” w formie monologu lub dialogu obrazki z żyda miejskiego. Początki m. w Grecji wiąże się z Sofronem z Syrakuz (V w. p.n.e.), który miał przyczynić się do rozwoju tej formy scenicznej. Z m. Sofrona zachowało się kilka tytułów i fragmenty nie dające wyobrażenia o jego twórczości. Rozwój m. przypada na okres hellenistyczny. Świadczą o tym m. Herondasa, odzwierciedlające z naturalizmem scenki z życia miejskiego. Prawdopodobnie niektóre utwory Sofrona posłużyły za wzór Teokrytowi, którego 2 sielanki są m. W wieku IV m. miał charakter parodii literackiej (Eubojos z Paros i Bojotos z Syrakuz). Z początkiem III w. rozwinął go Rinton z Tarentu w tzw. hilarotragedię. Pewne pojęcie o m. greckich epoki aleksandryjskiej dają nam fragmenty papirusowe o tytułach: Teściowa, Wiarołomna żona i in. W epoce aleksandryjskiej zamiłowanie do m. usunęło ze sceny wielki repertuar teatralny (tragedie i komedie). Z południowej Italii dotarły także ludowe farsy-m. do Rzymu (I w. p.n.e.). Treść m. była skąpa, zaczerpnięta przeważnie z życia codziennego. Aktorzy w m. występowali bez masek.
|