mim (łac. mimus, gr. mimos, dosł. naśladujący, naśladowca) rodzaj widowiska przedstawiający” w formie monologu lub dialogu obrazki z żyda miejskiego. Początki m. w Grecji wiąże się z Sofronem z Syrakuz (V w. p.n.e.), który miał przyczynić się do rozwoju tej formy scenicznej. Z m. Sofrona zachowało się kilka tytułów i fragmenty nie dające wyobrażenia o jego twórczości. Rozwój m. przypada na okres hellenistyczny. Świadczą o tym m. Herondasa, odzwierciedlające z naturalizmem scenki z życia miejskiego. Prawdopodobnie niektóre utwory Sofrona posłużyły za wzór Teokrytowi, którego 2 sielanki są m. W wieku IV m. miał charakter parodii literackiej (Eubojos z Paros i Bojotos z Syrakuz). Z początkiem III w. rozwinął go Rinton z Tarentu w tzw. hilarotragedię. Pewne pojęcie o m. greckich epoki aleksandryjskiej dają nam fragmenty papirusowe o tytułach: Teściowa, Wiarołomna żona i in. W epoce aleksandryjskiej zamiłowanie do m. usunęło ze sceny wielki repertuar teatralny (tragedie i komedie). Z południowej Italii dotarły także ludowe farsy-m. do Rzymu (I w. p.n.e.). Treść m. była skąpa, zaczerpnięta przeważnie z życia codziennego. Aktorzy w m. występowali bez masek.