Archive for the ‘dawne dzieje interesują’ Category

« Older Entries
   |   No Comments

Minerwa (Minerya) mit. bogini rzymska, odpowiadająca greckiej Atenie, opiekunka sztuk i rzemiosł, mistrzyni prac kobiecych, bogini mądrości i zwycięstwa. Ku czci Af. obchodzili w Rzymie rzemieślnicy, artyści i młodzież szkolna pięciodniowe święta (18 : 24 marca). Na Kapitelu znajdowała się świątynia poświęcona Jowiszowi, Junonie i M. Pompejusz wzniósł świątynię dla M. na Polu Marsowym w r. 61 p.n.e., Oktawian po bitwie pod Akcjum, w r. 31 p.n.e.

Minicii (także Mincii) ród rzymski, o którym wiadomości mamy dopiero z I w. n.e. 1. Caius Minicius Fundanus, konsul w r. 50, za panowania Klaudiusza. 2. Lucius M. Fundanus, wnuk poprzedniego, konsul w r. 108, przez cesarza Hadriana mianowany namiestnikiem Azji. Przyjaciel Pliniusza Młodszego. 3. Minicius, jurysta rzymski za czasów Trajana, należący do tzw. szkoły Sabinianów (zob.).

Minio mała rzeka w Etrurii, wypływająca ze źródeł w pobliżu Sutrium, wpadająca do’ Morza Tyrreńskiego.

February 12th, 2010  Posted at   dawne dzieje interesują, jak wyglądała starożytność
   |   No Comments

Mimas1 mit. 1. gigant zabity przez Aresa czy Zeusa w walce gigantów z bogami olimpijskimi. 2. towarzysz Eneasza, zabity przez Tur-nusa czy Mezentiusa.

Mimas2 lesista góra w Jonii na półwyspie, który otacza od wschodu zatoka Hermaicka, od zachodu zaś Morze Egejskie.

mimijamby (gr. mimfamboj, łac. mimiambi) rodzaj mimów, krótkie sceny rodzajowe z życia codziennego pisane trymetrem jambicznym lub cholijambicznym. Forma ta powstała w okresie hellenistycznym, głównym jej przedstawicielem w. literaturze greckiej był Herondas z Kos, żyjący w poł. III w. p.n.e. W Rzymie m. tworzył Cn. Matius.

Mimnermos z Kolofonu, grecki poeta elegijny z początku VI w. p.n.e. (na ten przynajmniej okres przypada rozkwit działalności M.). Warunki polityczne (zajęcie Kolofonu przez Lidów) wpłynęły na charakter jego poezji, którą cechuje zaniechanie tematów politycznych i zwrot ku osobistym przeżyciom; elegia M. jest w przeważającej części zachowanych fragmentów erotyczna, poświęcona fletnistce Nanno

   |   No Comments

Miltiades 1. M. Starszy, syn Kypselosa, jeden z wybitnych przywódców pediaków, przeciwnik polityczny Pizystrata. Na prośbę mieszkańców Chersonezu Trackiego udał się tam, by bronić ich przed sąsiednimi ludami. Został władcą Chersonezu. 2. bratanek poprzedniego, syn Kimona, bohater bitwy maratońskiej. W r. 524 p.n.e. był archontem w Atenach, następnie tyranem Chersonezu. W czasie wyprawy Dariusza przeciw Scytom poparł propozycję Scytów, by zburzyć most na Dunaju, strzeżony przez tyranów greckich, i doradzał wszczęcie walki o wolność Jonii. Po zgnieceniu powstania w Miłecie uszedł do Aten. W r. 490 p.n.e. został jednym z dziesięciu strategów. Przekonał Greków o konieczności walki z Persami w otwartym polu. Pod jego dowództwem Grecy odnieśli zwycięstwo pod Maratonem dzięki genialnemu wykorzystaniu terenu i szybkiemu natarciu. M. wziął następnie udział w.wyprawie przeciw Paros, zajętej przez Persów. Skazany na grzywnę za porażkę, umarł w więzieniu z ran. 3. M. z Azji Mniejszej, apologeta chrześcijański z II w. n.e., występował przeciw walentynianom i mon-tanistom, był autorem 3 (zaginionych) apologii:

Pros Hellenas (Przeciw Hellenom) w 2 księgach, Pros Juddjus (Przeciw Żydom) w 2 księgach i Pros tus kosmikus drchontas hyper filosofias apologta (Apologia filozofii chrześcijańskiej do władców świeckich).

February 12th, 2010  Posted at   dawne dzieje interesują, po co uczyć się historii
   |   No Comments

Milon 1. syn Diotimosa, pitagorejezyk, sławny atleta grecki’ z Krotonu z VI/V w. p.n.e., słynący ze swej niezwykłej siły fizycznej, wielokrotny zwycięzca w igrzyskach olimpijskich, py-tyjskich, nemejskich i istmijskich. Podają, że w czasie igrzysk w Olimpii niósł na barkach przez stadion czteroletniego byka na ofiarę, zabił go jednym uderzeniem pięści, a mięso jego zjadł w przeciągu jednego dnia. W walce Krotonu z Sybarytami w r. 510 p.n.e. przyczynił się do zwycięstwa rodzinnego miasta. Poniósł śmierć, gdy próbując sił starał się rozedrzeć rękami gruby pień drzewa, w którym tkwiły kliny. Ręce uwięzły mu w szczelinie i M, nie mając znikąd pomocy rozszarpany został przez dzikie zwierzęta. 2. wódz Pyrrusa z Epiru, dowódca załogi Tarentu w czasie walk tego miasta z Rzymianami (pierwsza poł. III w. p.n.e.).

   |   No Comments

Milo l (Titus Amius M. Papinianus) z La-nuvium, syn Papiusa, adoptowany przez dziadka (ze strony matki), Gajusa Anniusa. W r. 57 p.n.e. był trybunem ludowym wraz z Klodiu-szem. Między obydwoma trybunami wybuchła otwarta walka. Przeciw bandom gladiatorów Klodiusza, które terroryzowały Rzym, zwerbował M. takie same oddziały, nie udało mu się jednak przeszkodzić wybraniu Klodiusza edy« lem kurulnym na rok 56; w dodatku został przez niego oskarżony o dokonanie gwałtu. Toteż gdy ubiegał się o konsulat na r. 52, zwalczył go Klodiusz przy pomocy swych band. W dniu l stycznia 52 r. urząd konsula i pretora nie był obsadzony; 20 stycznia bandy Af. udającego się do Lanuwium zabiły pod Aricią Klodiusza, który powracał ze swych posiadłości do Rzymu. Śmierć Klodiusza wywołała w Rzymie zaburzenia, Af, po powrocie do Rzymu z trudem uniknął śmierci. Senat mianował Pompejusza konsulem bez kolegi. M. stanął przed sądem i mimo obrony Cycerona musiał na mocy wyroku udać się na wygnanie. W r. 48 powrócił samowolnie do Italii południowej, gdzie połączył się z Celiuszem Rufusem, wysuwając hasło oddłużenia. Dla przeprowadzenia swych planów zorganizowali oni oddziały złożone z gladiatorów i niewolników, którym obiecali wolność. • Z Rzymu przysłano cały legion dla stłumienia powstania; podczas tych walk Af. został zabity.

« Older Entries

Copyright 2010 Starożytni rzymianie | Designed by Rebecca Ring
Powered by WordPress