Archive for the ‘mądrzy rzymianie’ Category

   |   No Comments

Minerwa (Minerya) mit. bogini rzymska, odpowiadająca greckiej Atenie, opiekunka sztuk i rzemiosł, mistrzyni prac kobiecych, bogini mądrości i zwycięstwa. Ku czci Af. obchodzili w Rzymie rzemieślnicy, artyści i młodzież szkolna pięciodniowe święta (18 : 24 marca). Na Kapitelu znajdowała się świątynia poświęcona Jowiszowi, Junonie i M. Pompejusz wzniósł świątynię dla M. na Polu Marsowym w r. 61 p.n.e., Oktawian po bitwie pod Akcjum, w r. 31 p.n.e.

Minicii (także Mincii) ród rzymski, o którym wiadomości mamy dopiero z I w. n.e. 1. Caius Minicius Fundanus, konsul w r. 50, za panowania Klaudiusza. 2. Lucius M. Fundanus, wnuk poprzedniego, konsul w r. 108, przez cesarza Hadriana mianowany namiestnikiem Azji. Przyjaciel Pliniusza Młodszego. 3. Minicius, jurysta rzymski za czasów Trajana, należący do tzw. szkoły Sabinianów (zob.).

Minio mała rzeka w Etrurii, wypływająca ze źródeł w pobliżu Sutrium, wpadająca do’ Morza Tyrreńskiego.

February 12th, 2010  Posted at   mądrzy rzymianie, po co uczyć się historii
   |   No Comments

Mindaros dowódca floty peloponeskiej w r. 411/ /10 p.n.e. W czasie wojny peloponeskiej w bitwie pod Abydos pokonany przez flotę ateńską, dowodzoną przez Trazybulosa i Trazyllosa.

Minejowie (łac. Minaei, Minnaei, gr. Mindjoj, Minndjoj) jeden z czterech głównych szczepów zamieszkujących południową Arabię. Wg relacji pisarzy starożytnych prowadzili handel mirrą i kadzidłem. Zamieszkiwali żyzną krainę, której stolicą było miasto Karna (albo Karana, dziś prawdopodobnie Kara al-Manaził).

mineralogia w starożytności nauką o kamieniach nie zajmowali się uczeni, interesowała tylko kupców, lekarzy i jubilerów. Traktaty znane nam z tytułów i fragmentów odnoszą się wyłącznie do tzw. drogich kamieni albo należą do literatury mineralogiczno-mistycznej, która jest wyrazem wiary w magiczne siły kamieni. Zachowały się również przepisy fałszowania drogich kamieni. Sotakos (III w. p.n.e.) w dziele O drogich kamieniach określa gatunki kamieni i ich siłę leczniczą i magiczną, podobnie Sudines i Zenothemis (II w. p.n.e.). Zachalias z Babilonii pisał dzieło o wpływie kamienia na losy

ludzkie. Ten rodzaj literatury reprezentowały dzieła wydawane pod imieniem Zoroastra, Demigerona, Nechepsa króla Egiptu, Orosa asyryjskiego, Orfeusza. W zakres literatury alchemicznej wkraczają traktaty o fałszowaniu drogich kamieni, księgi farbiarskie. księgi o złocie, sre•brze, kamieniach drogich i purpurze, przypisywane filozofowi Demokrytowi. Wiele wiadomości o obróbce i zastosowaniu drogich kamieni zawiera Historia naturalis Pliniusza.

February 12th, 2010  Posted at   ciekawe antyki, mądrzy rzymianie, po co uczyć się historii
   |   No Comments

mim (łac. mimus, gr. mimos, dosł. naśladujący, naśladowca) rodzaj widowiska przedstawiający” w formie monologu lub dialogu obrazki z żyda miejskiego. Początki m. w Grecji wiąże się z Sofronem z Syrakuz (V w. p.n.e.), który miał przyczynić się do rozwoju tej formy scenicznej. Z m. Sofrona zachowało się kilka tytułów i fragmenty nie dające wyobrażenia o jego twórczości. Rozwój m. przypada na okres hellenistyczny. Świadczą o tym m. Herondasa, odzwierciedlające z naturalizmem scenki z życia miejskiego. Prawdopodobnie niektóre utwory Sofrona posłużyły za wzór Teokrytowi, którego 2 sielanki są m. W wieku IV m. miał charakter parodii literackiej (Eubojos z Paros i Bojotos z Syrakuz). Z początkiem III w. rozwinął go Rinton z Tarentu w tzw. hilarotragedię. Pewne pojęcie o m. greckich epoki aleksandryjskiej dają nam fragmenty papirusowe o tytułach: Teściowa, Wiarołomna żona i in. W epoce aleksandryjskiej zamiłowanie do m. usunęło ze sceny wielki repertuar teatralny (tragedie i komedie). Z południowej Italii dotarły także ludowe farsy-m. do Rzymu (I w. p.n.e.). Treść m. była skąpa, zaczerpnięta przeważnie z życia codziennego. Aktorzy w m. występowali bez masek.

   |   No Comments

Milo l (Titus Amius M. Papinianus) z La-nuvium, syn Papiusa, adoptowany przez dziadka (ze strony matki), Gajusa Anniusa. W r. 57 p.n.e. był trybunem ludowym wraz z Klodiu-szem. Między obydwoma trybunami wybuchła otwarta walka. Przeciw bandom gladiatorów Klodiusza, które terroryzowały Rzym, zwerbował M. takie same oddziały, nie udało mu się jednak przeszkodzić wybraniu Klodiusza edy« lem kurulnym na rok 56; w dodatku został przez niego oskarżony o dokonanie gwałtu. Toteż gdy ubiegał się o konsulat na r. 52, zwalczył go Klodiusz przy pomocy swych band. W dniu l stycznia 52 r. urząd konsula i pretora nie był obsadzony; 20 stycznia bandy Af. udającego się do Lanuwium zabiły pod Aricią Klodiusza, który powracał ze swych posiadłości do Rzymu. Śmierć Klodiusza wywołała w Rzymie zaburzenia, Af, po powrocie do Rzymu z trudem uniknął śmierci. Senat mianował Pompejusza konsulem bez kolegi. M. stanął przed sądem i mimo obrony Cycerona musiał na mocy wyroku udać się na wygnanie. W r. 48 powrócił samowolnie do Italii południowej, gdzie połączył się z Celiuszem Rufusem, wysuwając hasło oddłużenia. Dla przeprowadzenia swych planów zorganizowali oni oddziały złożone z gladiatorów i niewolników, którym obiecali wolność. • Z Rzymu przysłano cały legion dla stłumienia powstania; podczas tych walk Af. został zabity.

   |   No Comments

Milet (gr. MOetos) 1. greckie (jońskie) miasto handlowe na wybrzeżu Azji Mn., ośrodek wytwórczości ceramicznej, tkackiej (słynne tkaniny wełniane), farbiarskiej oraz metalurgicznej. M. łączyły ożywione stosunki handlowe z wybrzeżem Propontydy, Morza Czarnego oraz z Italią, szczególnie z Sybaris. W r. 546 p.n.e. miasto wraz z całą Jonią opanowane zostało przez Persów, przeciwko którym podniosło bunt w r. 500 p.n.e. W r. 494 p.n.e. M. został przez Persów doszczętnie zburzony. Miasto odbudowano po roku 497. Po śmierci Aleksandra W. dostało się pod panowanie Pergamonu, a następnie – Rzymu. W VI w. p.n.e. M. był ośrodkiem jońskiej szkoły filozoficznej. Miasto’ rodzinne Talesa, Anaksymandra i Anaksymenesa. Z najważniejszych zachowanych ruin miasta wymienić należy gymnazjon i buleuterton z okresu hellenistycznego oraz z okresu rzymskiego – termy cesarzowej Paustyny, teatr i bramę targową, obecnie częściowo rekonstruowaną w Muzeum Per-gamońskim w Berlinie. Wykopaliska archeologiczne na terenie M. prowadził Theodor Wiegand w latach 1899 -1914. 2. miasto na północnym wybrzeżu Krety; za czasów Stracona znajdowało się już w ruinie.


Copyright 2010 Starożytni rzymianie | Designed by Rebecca Ring
Powered by WordPress