Archive for the ‘po co uczyć się historii’ Category

« Older Entries
   |   No Comments

Minerwa (Minerya) mit. bogini rzymska, odpowiadająca greckiej Atenie, opiekunka sztuk i rzemiosł, mistrzyni prac kobiecych, bogini mądrości i zwycięstwa. Ku czci Af. obchodzili w Rzymie rzemieślnicy, artyści i młodzież szkolna pięciodniowe święta (18 : 24 marca). Na Kapitelu znajdowała się świątynia poświęcona Jowiszowi, Junonie i M. Pompejusz wzniósł świątynię dla M. na Polu Marsowym w r. 61 p.n.e., Oktawian po bitwie pod Akcjum, w r. 31 p.n.e.

Minicii (także Mincii) ród rzymski, o którym wiadomości mamy dopiero z I w. n.e. 1. Caius Minicius Fundanus, konsul w r. 50, za panowania Klaudiusza. 2. Lucius M. Fundanus, wnuk poprzedniego, konsul w r. 108, przez cesarza Hadriana mianowany namiestnikiem Azji. Przyjaciel Pliniusza Młodszego. 3. Minicius, jurysta rzymski za czasów Trajana, należący do tzw. szkoły Sabinianów (zob.).

Minio mała rzeka w Etrurii, wypływająca ze źródeł w pobliżu Sutrium, wpadająca do’ Morza Tyrreńskiego.

February 12th, 2010  Posted at   mądrzy rzymianie, po co uczyć się historii
   |   No Comments

Mindaros dowódca floty peloponeskiej w r. 411/ /10 p.n.e. W czasie wojny peloponeskiej w bitwie pod Abydos pokonany przez flotę ateńską, dowodzoną przez Trazybulosa i Trazyllosa.

Minejowie (łac. Minaei, Minnaei, gr. Mindjoj, Minndjoj) jeden z czterech głównych szczepów zamieszkujących południową Arabię. Wg relacji pisarzy starożytnych prowadzili handel mirrą i kadzidłem. Zamieszkiwali żyzną krainę, której stolicą było miasto Karna (albo Karana, dziś prawdopodobnie Kara al-Manaził).

mineralogia w starożytności nauką o kamieniach nie zajmowali się uczeni, interesowała tylko kupców, lekarzy i jubilerów. Traktaty znane nam z tytułów i fragmentów odnoszą się wyłącznie do tzw. drogich kamieni albo należą do literatury mineralogiczno-mistycznej, która jest wyrazem wiary w magiczne siły kamieni. Zachowały się również przepisy fałszowania drogich kamieni. Sotakos (III w. p.n.e.) w dziele O drogich kamieniach określa gatunki kamieni i ich siłę leczniczą i magiczną, podobnie Sudines i Zenothemis (II w. p.n.e.). Zachalias z Babilonii pisał dzieło o wpływie kamienia na losy

ludzkie. Ten rodzaj literatury reprezentowały dzieła wydawane pod imieniem Zoroastra, Demigerona, Nechepsa króla Egiptu, Orosa asyryjskiego, Orfeusza. W zakres literatury alchemicznej wkraczają traktaty o fałszowaniu drogich kamieni, księgi farbiarskie. księgi o złocie, sre•brze, kamieniach drogich i purpurze, przypisywane filozofowi Demokrytowi. Wiele wiadomości o obróbce i zastosowaniu drogich kamieni zawiera Historia naturalis Pliniusza.

February 12th, 2010  Posted at   ciekawe antyki, mądrzy rzymianie, po co uczyć się historii
   |   No Comments

mim (łac. mimus, gr. mimos, dosł. naśladujący, naśladowca) rodzaj widowiska przedstawiający” w formie monologu lub dialogu obrazki z żyda miejskiego. Początki m. w Grecji wiąże się z Sofronem z Syrakuz (V w. p.n.e.), który miał przyczynić się do rozwoju tej formy scenicznej. Z m. Sofrona zachowało się kilka tytułów i fragmenty nie dające wyobrażenia o jego twórczości. Rozwój m. przypada na okres hellenistyczny. Świadczą o tym m. Herondasa, odzwierciedlające z naturalizmem scenki z życia miejskiego. Prawdopodobnie niektóre utwory Sofrona posłużyły za wzór Teokrytowi, którego 2 sielanki są m. W wieku IV m. miał charakter parodii literackiej (Eubojos z Paros i Bojotos z Syrakuz). Z początkiem III w. rozwinął go Rinton z Tarentu w tzw. hilarotragedię. Pewne pojęcie o m. greckich epoki aleksandryjskiej dają nam fragmenty papirusowe o tytułach: Teściowa, Wiarołomna żona i in. W epoce aleksandryjskiej zamiłowanie do m. usunęło ze sceny wielki repertuar teatralny (tragedie i komedie). Z południowej Italii dotarły także ludowe farsy-m. do Rzymu (I w. p.n.e.). Treść m. była skąpa, zaczerpnięta przeważnie z życia codziennego. Aktorzy w m. występowali bez masek.

   |   No Comments

Miltiades 1. M. Starszy, syn Kypselosa, jeden z wybitnych przywódców pediaków, przeciwnik polityczny Pizystrata. Na prośbę mieszkańców Chersonezu Trackiego udał się tam, by bronić ich przed sąsiednimi ludami. Został władcą Chersonezu. 2. bratanek poprzedniego, syn Kimona, bohater bitwy maratońskiej. W r. 524 p.n.e. był archontem w Atenach, następnie tyranem Chersonezu. W czasie wyprawy Dariusza przeciw Scytom poparł propozycję Scytów, by zburzyć most na Dunaju, strzeżony przez tyranów greckich, i doradzał wszczęcie walki o wolność Jonii. Po zgnieceniu powstania w Miłecie uszedł do Aten. W r. 490 p.n.e. został jednym z dziesięciu strategów. Przekonał Greków o konieczności walki z Persami w otwartym polu. Pod jego dowództwem Grecy odnieśli zwycięstwo pod Maratonem dzięki genialnemu wykorzystaniu terenu i szybkiemu natarciu. M. wziął następnie udział w.wyprawie przeciw Paros, zajętej przez Persów. Skazany na grzywnę za porażkę, umarł w więzieniu z ran. 3. M. z Azji Mniejszej, apologeta chrześcijański z II w. n.e., występował przeciw walentynianom i mon-tanistom, był autorem 3 (zaginionych) apologii:

Pros Hellenas (Przeciw Hellenom) w 2 księgach, Pros Juddjus (Przeciw Żydom) w 2 księgach i Pros tus kosmikus drchontas hyper filosofias apologta (Apologia filozofii chrześcijańskiej do władców świeckich).

February 12th, 2010  Posted at   dawne dzieje interesują, po co uczyć się historii
   |   No Comments

Milon 1. syn Diotimosa, pitagorejezyk, sławny atleta grecki’ z Krotonu z VI/V w. p.n.e., słynący ze swej niezwykłej siły fizycznej, wielokrotny zwycięzca w igrzyskach olimpijskich, py-tyjskich, nemejskich i istmijskich. Podają, że w czasie igrzysk w Olimpii niósł na barkach przez stadion czteroletniego byka na ofiarę, zabił go jednym uderzeniem pięści, a mięso jego zjadł w przeciągu jednego dnia. W walce Krotonu z Sybarytami w r. 510 p.n.e. przyczynił się do zwycięstwa rodzinnego miasta. Poniósł śmierć, gdy próbując sił starał się rozedrzeć rękami gruby pień drzewa, w którym tkwiły kliny. Ręce uwięzły mu w szczelinie i M, nie mając znikąd pomocy rozszarpany został przez dzikie zwierzęta. 2. wódz Pyrrusa z Epiru, dowódca załogi Tarentu w czasie walk tego miasta z Rzymianami (pierwsza poł. III w. p.n.e.).

« Older Entries

Copyright 2010 Starożytni rzymianie | Designed by Rebecca Ring
Powered by WordPress